Zimsko računanje vremena

Učinivši korak dalje u svom poetskom izrazu, inzistirajući još više na narativnim elementima koji se prepliću s pjesničkim, Franjo Nagulov i Zimsko računanje vremena na rubu su proznog i poetskog. Otklon od vlastitog iskustva i pozicije pjesnika događa se kroz figuru žene, dekonstrukcijski shvaćenu kao sâmo pisanje, za razliku od tipičnog razumijevanja žene kao inspiracije ili muze. Nagulov je dopustio “svim svojim ženama” da progovore kroz zbirku i poigraju se jezikom te tako dovedu u pitanje njegovu ulogu. Odnosi žene, pjesnika i vremena promatrani su iz perspektive zimskog računanja, drugim riječima, onoga što je upitno, a ujedno čini standard. Na taj se način suptilnom, ponegdje i eksplicitnom autoironijom Nagulov u ovoj zbirci sasvim ozbiljno i sâm igra jezikom.

Anita Milićević